Bevacizumab plus radioterapia-temozolomid dla świeżo zdiagnozowanego glioblastoma AD 8

Większość pacjentów miała normalną funkcję neurokognitywną na początku badania (76,5% z wynikiem MMSE . 27) (Tabela 1). Średnia zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w punktach MMSE była podobna (z zachodzącymi na siebie przedziałami ufności) w dwóch badanych grupach (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym). Ponad 60% pacjentów miało stały lub poprawiony wynik MMSE w stosunku do wartości wyjściowej przy każdej ocenie w czasie wolnym od progresji (Tabela W obu grupach obserwowano tendencję do spadku funkcji neurokognitywnej w momencie progresji (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym).
Wśród pacjentów, którzy otrzymywali glukokortykoidy w punkcie wyjściowym (Tabela 1), stosowanie glukokortykoidu przerwano (przez .5 kolejnych dni) u 66,3% pacjentów otrzymujących bevacizumab w porównaniu z 47,1% pacjentów otrzymujących placebo. Wśród pacjentów, którzy początkowo nie otrzymywali glikokortykosteroidów, czas rozpoczęcia leczenia glikokortykosteroidami był dłuższy w przypadku bewacizumabu niż w grupie placebo (12,3 miesiąca w porównaniu z 3,7 miesiąca, współczynnik ryzyka, 0,71, 95% CI, 0,57 do 0,88, p = 0,002) (ryc.
Późniejsze leczenie
Łącznie 284 pacjentów (62,0%) w grupie bewacizumabu, w porównaniu z 321 (69,3%) w grupie placebo, otrzymało pewne kolejne leczenie. Szczegółowe informacje na temat postępowania ratowniczego znajdują się w Rozdziale 5 Dodatku Uzupełniającego.
Zdarzenia niepożądane
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie zdarzeń niepożądanych. Mediana okresu obserwacji bezpieczeństwa wynosiła 12,3 miesiąca w grupie bevacizumabu i 8,5 miesiąca w grupie placebo. Zdarzenia niepożądane dowolnego stopnia zgłaszano u 98,5% pacjentów otrzymujących bevacizumab i 96,0% pacjentów otrzymujących placebo (tabela 2). Częstość występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych była większa w grupie bewacizumabu niż w grupie placebo (38,8% w porównaniu z 25,6%), podobnie jak częstości występowania zdarzeń niepożądanych 3. stopnia lub wyższych (66,8% w porównaniu z 51,3%) i stopnia 3 lub wyższego zdarzenia niepożądane, które często są związane z bewacizumabem (32,5% w porównaniu z 15,8%). Częstość występowania tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych ogółem i stopnia 3. lub wyższego była większa w grupie bewacizumabu niż w grupie placebo (tabela 2); u 19 z 27 pacjentów z tętniczym zaburzeniem zakrzepowo-zatorowym w grupie bewacizumabu (70,4%) oraz u 3 z 7 pacjentów z tętniczym stanem zakrzepowo-zatorowym w grupie placebo (42,9%) zdarzenie ustąpiło. W każdej grupie udokumentowano jedną śmiertelną chorobę zakrzepowo-zatorową tętnic. Inne poważne działania niepożądane obserwowane częściej w grupie bewacizumabu obejmowały krwawienie, powikłania gojenia się ran, perforację żołądkowo-jelitową i zastoinową niewydolność serca.
Postępująca choroba była najczęstszą przyczyną śmierci w obu grupach; progresja choroby była przyczyną śmierci 309 z 339 pacjentów z grupy bevacizumabu, którzy zmarli (91,2%) i 301 z 333 pacjentów z grupy placebo, którzy zmarli (90,4%)
[przypisy: kołnierze ortopedyczne, ortopeda Wrocław, stabilizator stawu skokowego ]

Powiązane tematy z artykułem: kołnierze ortopedyczne ortopeda Wrocław stabilizator stawu skokowego