Nie bylo wielkiej róznicy pomiedzy ich pojeciem o sobie, a ich idealem

Nie było wielkiej różnicy pomiędzy ich pojęciem o sobie, a ich ideałem. Inaczej jednak było z uczniami, którzy mieli słabe postępy. Niektórzy z nich byli tak bardzo przyzwyczajeni do niepowodzeń, że nawet odrzucali myśl, by mogli w dalszym ciągu utrzymać się na poziomie, który już osiągnęli. Inni wytworzyli sobie osobisty ideał, który był „zupełnie nierealny. Może sięganie wzrokiem zbyt daleko było sposobem upewnienia się, że w dalszym ciągu nie będzie się im powodziło. POWODZENIE i NIEPOWODZENIE JAKO POMOC W UCZENIU SIĘ Z powyższych badań poziomu aspiracji łatwo wysnuć wniosek, że szkoła powinna zapewnić dzieciom możliwość osiągnięcia powodzenia. Chociaż konkluzja ta wydaje się być przekonywająca, powinna być stosowana ostrożnie. Nie znaczy ona, na przykład, że przeżyciom dzieci powinien towarzyszyć nieprzerwany łańcuch powodzeń, ani też, że przeżycie niepowodzenia jest dla dzieci złe. Prawdopodobnie przeżycie niepowod zenia jest nam potrzebne w celu znalezienia sposobu, jak należy się przystosować, aby osiągnąć powodzenie. W najlepszej sytuacji uczenia się nie uważa się niepowodzenia za wstyd czy hańbę. Niepowodzenie uważane jest za rzecz normalną w procesie uczenia się. Jeżeli postępujemy w taki sposób, żeby dziecko czuło się z powodu niepowodzenia winne lub niespokojne, trudno mu będzie nauczyć się czegoś z tego przeżycia, będzie, bowiem bardziej interesowało się, jak uniknąć niepokoju niż analizą przyczyny swego błędu. [więcej w: stabilizator stawu skokowego, kołnierze ortopedyczne, fizjoterapeuta ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapeuta kołnierze ortopedyczne stabilizator stawu skokowego