Oznaczenie ilosci urobilinogenu mozna przeprowadzic takze w fotometrze Colemana

Wytworzony roztwór barwnika łączy się z płynem b znajdującym się w cylindrze miarowym. Oznaczywszy ostatecznie otrzymaną ilość roztworu barwnika (c) dobrze go wstrząsamy i badamy natychmiast w fotometrze Pulfricha (tom IV) przy użyciu przesłony S 53 i naczyniek fotometrycznych o grubości warstwy płynu 20 mm. Jedne z naczyniek napełnia się wodą przekroploną, drugie zaś ostatecznym roztworem barwnika (c). Współczynnik wygasania światła odczytuje się wprost na fotometrze lub przy użyciu dawniejszych fotometrów Pulfricha z załączonej do przyrządu tablicy na podstawie odczytanej na fotometrze wartości wygasania. Ilość urobilinogenu w 100 ml moczu, wyrażoną w mg, oblicza się według wzoru; x = 0,06528 . v . E gdzie v – oznacza ostatecznie otrzymaną ilość roztworu barwnika (c), E – współczynnik wygasania światła. Oznaczenie ilości urobilinogenu można przeprowadzić także w fotometrze Colemana ustawiając go na długość fali (J.) 530 milimikronów i postępując według wskazówek, które podałem w tomie IV. Jeżeli do badania wzięto 20 ml przesączu moczu, otrzymanego po zadaniu moczu roztworem siarczanu żelazowo-amonowego i ługiem sodowym, to ilość urobilinogenu w moczu w mg/dl oznacza się według wzoru opracowanego przez Tadeusza Orłowskiego, mianowicie: x = 0,102 . v . k gdzie v oznacza ostatecznie otrzymaną ilość roztworu barwnika (c), k – wartość wygasania. Ilość urobilinogenu w dobowej ilości moczu ludzi zdrowych, oznaczona, metodą Heilmeyer-Krebsa, wynosi 1-2 mg. Ilości większe, świadczą przy uwzględnieniu wyżej podanych zastrzeleń o upośledzeniu sprawności miąższu wątroby. 3. Próba oparta na oznaczaniu ilości bilirubiny w krwi Okresowe oznaczania ilości bilirubiny w krwi w przypadkach żółtaczki miąższowej umożliwiają śledzenie stanu sprawności miąższu wątroby. [patrz też: autyzm, osocze bogatopłytkowe w ortopedii, rehabilitacja dzieci ]

Powiązane tematy z artykułem: autyzm osocze bogatopłytkowe w ortopedii rehabilitacja dzieci