W przypadkach jam perlakowych wysciólka jamy musi byc dokladnie usunieta jako zródlo mas perlaka

W przypadkach jam perlakowych wyściółka jamy musi być dokładnie usunięta jako źródło mas perlaka. Do usunięcia wyściółki jamy perlakowej używamy ostrych łyżeczek albo zdłurowujemy powierzchnię jamy za pomocą odpowiednich dłutek. W leczeniu pooperacyjnym dużą przeszkodą są częste powtarzające się zakażenia jamy pooperacyjnej od strony trąbki Eustachiusza, dlatego też dążymy do zarośnięcia. ujścia trąbki Eustachiusza do jamy bębenkowej: błonę śluzową ujścia dokładnie· usuwamy za pomocą ostrej łyżeczki; niektórzy radzą przyżeganie błony śluzowej kwasem trójchlorooctowyrn lub też za pomocą galwanokaustyki. W leczeniu pooperacyjnym dążymy do zarośnięcia jamy pooperacyjnej; tkanką łączną, jednocześnie musimy zachować przez przewód zewnętrzny dostęp do ucha wewnętrznego, by fale słuchowe mogły bez przeszkody dochodzić do okienek. Continue reading „W przypadkach jam perlakowych wysciólka jamy musi byc dokladnie usunieta jako zródlo mas perlaka”

Tylna sciane kostnego przewodu sluchowego zdlutowujemy do poziomego kanalu pólkolistego

Tylną ścianę kostnego przewodu słuchowego stopniowo zdłutowujemy ku dołowi, tak by uzyskać szeroki dostęp do środkowej i dolnej części jamy bębenkowej. Dłutując tylną ścianę przewodu słuchowego musimy mieć na uwadze, iż znajdujemy się w pobliżu kanału nerwu twarzowego i że wskutek nieostrożnego postępowania nerw twarzowy może być łatwo uszkodzony. Tylną ścianę kostnego przewodu słuchowego zdłutowujemy do poziomego kanału półkolistego, którego ściana dość wyraźnie odgranicza się od otaczających kości. Jamę pooperacyjną rozszerzamy tak daleką, jak daleko sięga zniszczenie w kości; wszystkie uchyłki muszą być odsłonięte, by można było dokładnie usunąć nagromadzone masy perlaka. Niektórzy operatorzy zaczynają dłutowanie kości od górnej ściany przewodu słuchowego, przechodząc następnie na tylną ścianę i na wyrostek sutkowy. Continue reading „Tylna sciane kostnego przewodu sluchowego zdlutowujemy do poziomego kanalu pólkolistego”

Podmiotowe i przedmiotowe zaburzenia

Podmiotowe i przedmiotowe zaburzenia, jakie spotykamy w schorzeniach błędnika, nazywamy objawami samoistnymi w odróżnieniu od objawów odczynowych, które wywołujemy działając na ucho wewnętrzne bodźcem cieplnym, obrotowym lub galwanicznym. Rozpatrując objawy uszkodzenia błędnika zwykliśmy mówić o objawach podrażnienia i porażenia, chociaż ścisłe rozgraniczenie między tymi grupami nie jest zawsze możliwe. Tak np. szum możemy traktować jako objaw podrażnienia, chociaż postępująca utrata słuchu lub głuchota świadczy raczej o porażennym charakterze schorzenia. Oczopląs może w pierwszym okresie schorzenia błędnika uderzać na stronę chorą. Continue reading „Podmiotowe i przedmiotowe zaburzenia”

Opisany zespól objawów trwac moze róznie dlugo

W okresie ostrych objawów błędnikowych chory często leży w wybranej pozycji, stale zachowywanej, a wszelki ruch i zmiana tej pozycji potęgują objawy błędnikowe, co wyraża się wzmożeniem zawrotów i nowym napadem wymiotów lub nudności, a często wzmożeniem się oczopląsu . Opisany zespół objawów trwać może różnie długo i mieć różne nasilenie w zależności od gatunku zmian anatomicznych, jakie wywoła dany czynnik szkodliwy. Niekiedy zmiany anatomiczne są stosunkowo nieznaczne i przemijające (otitis interna serosa), innym razem są one od początku ciężkie i nieodwracalne, kończące się zniszczeniem narządu zmysłowego ucha wewnętrznego (np. otitis interna necrotica). W tym ostatnim przypadku objawy wyłączenia błędnika są bardzo gwałtowne w pierwszych dniach, po czym stopniowo uspokajają się. Continue reading „Opisany zespól objawów trwac moze róznie dlugo”