Mutacje PLS3 w osteoporozie związanej z chromosomem X ze złamaniami AD 7

Wady rozwojowe kości czaszkowo-twarzowej, osi ciała i ogona były obecne i można było odwrócić zależne od dawki podawanie ludzkiego mRNA PLS3. Mięśnie, które zawierały F-aktynę, wydawały się również zdeformowane, co jest godne uwagi, ponieważ jednocześnie dochodzi do formowania się chrząstki gardła i powstawania mięśni.19 Eksperymenty z kolokalizacją immunohistochemiczną potwierdziły wyraźną funkcję wiążącą aktyny z pls3 w rozwijającej się strukturze kości. Podsumowując, dane in vivo sugerują, że PLS3 może być regulatorem rozwoju kości. Dokładny mechanizm, według którego mutacje PLS3 powodują osteoporozę i złamania, jest nieznany. Continue reading „Mutacje PLS3 w osteoporozie związanej z chromosomem X ze złamaniami AD 7”

Mutacje PLS3 w osteoporozie związanej z chromosomem X ze złamaniami AD 6

Nieprawidłowości morfologiczne brutto obserwowano w larwach pręgowanego danio pręgowanego, które były specyficzne i można je było odwrócić zależnie od dawki poprzez wstrzyknięcie ludzkiego mRNA PLS3 (Fig. S7C i S7D, Fig. S8C i S8D, Fig. S9A i S9B i Fig. Continue reading „Mutacje PLS3 w osteoporozie związanej z chromosomem X ze złamaniami AD 6”

Dominująca-ujemna mutacja GFI1B w zespole szarej płytki AD 5

Aby przetestować tę hipotezę, wprowadziliśmy mutację skracającą w wektorze ekspresyjnym GFI1B i przeprowadziliśmy testy represji transkrypcji wykorzystując promotor Gfi1 jako zwalidowany cel Gfi1B.25 Zgodnie z brakiem nienaruszonego wiążącego DNA palca cynkowego obserwowaliśmy, że GFI1BTr ma nie tłumić promotora Gfi1, podczas gdy nieumyślne GFI1 i GFI1B (rys. 2C i ryc. S5 w dodatkowym dodatku). W przypadku koekspresji, GFI1BTr hamował represję z udziałem nieumutantnego GFI1B, wskazując, że mutant przeszkadza niezmutowanemu GFI1B w sposób dominujący-negatywny (Figura 2C). Continue reading „Dominująca-ujemna mutacja GFI1B w zespole szarej płytki AD 5”

Dominująca-ujemna mutacja GFI1B w zespole szarej płytki AD 4

W doświadczeniach kotransfekcji GFI1BTr hamowało represję za pośrednictwem GFI1B. T bary reprezentują standardowe błędy. Barwienie May-Grünwald-Giemsa w panelu D pokazuje nieprawidłowe megakariocyty (po prawej) charakteryzujące się cechami dysplastycznymi, w tym hipolobulacją jądra i wieloma oddzielonymi jądrami. Te nieprawidłowe megakariocyty rozwinęły się po retrowirusowej ekspresji GFI1BTr w liniowych komórkach progenitorowych c-kit-mysiej linii, po którym nastąpiło różnicowanie megakariocytów. Continue reading „Dominująca-ujemna mutacja GFI1B w zespole szarej płytki AD 4”